Een kijkje in Paleis Soestdijk

Open Monumentendag. Een bezoek aan Paleis Soestdijk. Van oorsprong is het een hofstede uit 1650 gebouwd voor de Amsterdamse burgemeester Cornelis de Graaff. Zijn zoon verkocht het in 1674 aan de latere koning-stadhouder Willem III. Het gebouw werd uitgebreid tot een zeventiende-eeuws jachtslot. De Oranjes zouden het veelvuldig als zomerverblijf gebruiken. Koning Willem II liet het gebouw tussen 1815 en 1821 fors uitbreiden. Er kwamen gebogen colonnades met Dorische zuilen en hoge hoekpaviljoens. De gevels kregen een witte pleisterlaag. Het ontwerp van architect Jan de Greef was geïnspireerd op het tsarenpaleis in het Russische Pavlovsk, het geboorteland van Anna Paulowna, de echtgenote van de koning. Koningin-moeder Emma liet later de colonnades beglazen. Van 1937 tot hun dood in 2004 waren Koningin Juliana en prins Bernard de enige vaste bewoners. Wie kent niet de foto’s van nieuwe kabinetten op de trappen van het bordes en de jaarlijkse defilés op 30 april. Van hun interieur is weinig meer te zien. Maar de bibliotheek en de eetkamer geven toch een beeld van de sobere leefstijl. Zeker vergeleken met het negentiende-eeuwse interieur in de late empirestijl van het hoofdgebouw zoals de fraaie Witte Eetzaal, de Grote Zaal (Stuczaal) en de twee pronkzalen die Anna Paulowna in 1849 inrichtte voor haar overleden echtgenoot. Hier zijn bijzondere schilderijen te zien zoals levensgrote portretten van haar zoons, waaronder de latere koning Willem III, en het wandvullende De prins tijdens de slag bij Quatre-Bras van Jan Willem Pieneman. Een wandeling door het park in Engelse landschapsstijl is eveneens de moeite waard. Er zijn een aantal mooie beelden te zien, de oudste watertoren van ons land, het chalet van Koningin Wilhelmina en een fraai wit bankje uit 1740 met snijwerk in Lodewijk IV-stijl dat de zomer symboliseert. Het paleis is in 2017 verkocht. Het wordt een innovatief kenniscentrum. Volgend jaar start een grondige restauratie en verbouwing.

Info: https://www.paleissoestdijk.nl/

 

 

Advertenties

Ronddwalen op Art Zuid

Art Zuid. Twee uur ronddwalen tussen een mengelmoesje aan beelden. Bijna uitsluitend figuratief. De kunstroute in Amsterdam Zuid is dit jaar samengesteld door kunstcriticus Jhim Lamoree en acteur Michiel Romeyn. De beelden staan opgesteld langs de statige Apollolaan en Minervalaan. Er zijn kunstenaars uit vele landen. Verschillende materialen. Met de bekende Sphinx van Marc Quinn, een macabere figuur met talloze handen van  David Altmejd, de fraaie kronkelende Apollogroep van Ivan Cremer en de installatie met blauwe slierten van Jésus Rafael Soto waar je doorheen kunt lopen. En als toetje nog de tuin van het Rijksmuseum. Met de prachtige spinnen van Louise Bourgeois.

Info: Art Zuid Amsterdam

Meesterlijke Vrouwen

Het Stedelijk Museum in Schiedam laat tien vrouwelijke kunstenaars zien uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Bekende namen zoals Charley Toorop maar ook vergeten kunstenaars zoals Frieda Hunziker. De tentoonstelling is gemaakt naar aanleiding van honderd jaar vrouwenkiesrecht. Slechts 13 procent van de kunst in Nederlandse musea is gemaakt door vrouwen. Daar valt nog wel een inhaalslag te maken. Want de getoonde schilderijen, aquarellen, beelden, een mozaïek van glas, affiches, foto’s en een wandtapijt zijn fraai. Opvallend is de grote maatschappelijke betrokkenheid. Het beste zichtbaar in de affiches van Fré Cohen. Verrassend is de koppeling met werken van hedendaagse vrouwelijke kunstenaars. Vooral in de grote zaal op de eerste verdieping werkt dat fantastisch. De glas-in-lood-ramen met zeilboten van Jacoba van Heemskerck pronken naast vijf ronddraaiende driehoeken van Nicky Assmann en de abstracte schilderijen van Lou Loeber hangen tegenover een gekleurde ruimtelijke constructie van Marjolein Witte. Prachtig zijn ook de doorleefde koppen op de schilderijen van Charley Toorop naast acht portretten van Marlene Dumas.

Info: Meesterlijke Vrouwen – Tien avant-garde kunstenaars die je gezien moet hebben.

Zoeken naar de Essentie

Een mooie tentoonstelling in Museum Jan Cunen in Oss over de schilder Hendrik Valk (1897-1986). Theo van Doesburg wilde dat hij zich aansloot bij de kunstenaars van De Stijl. Hij is nooit lid geworden. Valk gruwde van de abstractie en bleef vasthouden aan de werkelijkheid. Maar de verwantschap met De Stijl is wel duidelijk zichtbaar. Zijn figuren worden in heldere lijnen tot de essentie teruggebracht. Met hier en daar wat kleur. Op de expositie zijn ook een aantal bijzondere tekeningen te zien die Valk maakte ter voorbereiding van zijn schilderijen. En er is aandacht voor de vele vervalsingen.  Door de eenvoud en helderheid is zijn werk veel nagebootst. Daarom gaf Valk vanaf de jaren vijftig elk schilderij een speciaal nummer. Mede hierdoor zijn al ruim dertig vervalsingen opgespoord.

Info: Hendrik Valk – Kunstenaar van de klare lijn

Overzichtsexpositie Mark Brusse

In Museum Het Valkhof in Nijmegen is een grote overzichtstentoonstelling te zien van de Alkmaarse kunstenaar Mark Brusse (1937). Hij groeide op in de Waalstad, maar vertrok op 23-jarige leeftijd naar Parijs. Brusse is een veelzijdig kunstenaar. Er zijn ruim 150 werken te bewonderen. Assemblages, veelal van hout, keramiek, bronzen sculpturen en kleurrijke oliepastels op Koreaans Hanji-papier. In de jaren zestig werd hij duidelijk beïnvloed door de Franse Nieuwe Realisten, die alledaagse voorwerpen bewerkten, en het Amerikaanse minimalisme. Eind jaren tachtig is er een omslag. Hij maakt reizen naar Ecuador, Japan, Zuid-Korea, Portugal en Benin. Door zijn fascinatie voor andere culturen verschijnen er vreemde figuren en totemdieren in zijn kunstwerken. Ze worden geheimzinniger en boeiender.  Een minpuntje van de tentoonstelling zijn de soms wat hoogdravende inleidende teksten. Maar dat is bij hedendaagse kunst helaas vaak het geval. Jammer.

Info: Mark Brusse – Sometimes I Wonder

Fantasiekerkers, Rome, Paestum

Museum Boijmans van Beuningen is helaas zeven jaar gesloten door een grote renovatie. Maar door het project Boijmans bij de Buren blijft een deel van de collectie toch zichtbaar. Zo zijn in de Kunsthal zestig prachtige prenten te zien van de Italiaan Giovanni Battista Piranesi (1720-1778). Fantasieprenten over kerkers, de Carceri d’Invenzione, stadsgezichten van Rome en vijf van de eenentwintig prenten uit de beroemde serie over de Griekse tempels van Paestum, die toen net waren herontdekt. In vitrines zijn acht oorspronkelijke boekuitgaven te bewonderen. Wat direct opvalt is het grote formaat van de etsen. De fantasieprenten over kerkers heeft Piranesi gemaakt in twee verschillende versies, die soms naast elkaar te zien zijn. De composities blijven hetzelfde, maar in de versies van 1761 zijn figuren en onderdelen toegevoegd en de arceringen zwaarder aangezet. De kerkers ogen daardoor erg onheilspellend en duister. Fraai zijn ook de prenten van de kerken, pleinen en klassieke monumenten in Rome. De etstechniek is weergaloos en door het verrassende perspectief en de open ruimtes lijken de gebouwen soms erg groot. Bij de klassieke monumenten, zoals op het Forum Romanum en bij de tempels van Paestum, is het verval ook duidelijk zichtbaar. Ze zijn overwoekerd met gras. Er is veel bedrijvigheid op de voorgrond, zoals op veel prenten van Piranesi, en het vee loopt er tussendoor te grazen.

Info: De duizelingwekkende verbeelding van Piranesi

Geheimzinnig en boeiend

Je blijft kijken naar de spectaculaire schilderijen van de Iraanse kunstenaar Ali Banisadr (1976). Ze doen denken aan de monstertjes van Jeroen Bosch, de verwrongen schildertrant van Francis Bacon en het prachtige kleurenpalet van Paolo Veronese. Echt greep krijg je er niet op. Het lijken abstract expressionistische schilderijen. Wanneer hij schildert ziet hij geluid. Maar vaak is er een krioelende mensenmassa te zien. Of je denkt die te zien. En stromende riviertjes, vreemde wezens met monsterlijke koppen, verbrande schepen. De recente schilderijen zijn minder druk, ruimtelijker. Het blijft geheimzinnig en zeer boeiend. Het fantastische At Once lijkt een enorm slachtveld. Misschien niet zo heel vreemd, want Banisadr groeide op in Teheran tijdens de oorlog van Iran tegen Irak in de jaren tachtig.

Info: Ali Banisadr – Foreign Lands