Beetje saaie Zomerexpo

01 P1170358 - Tamme de Boer [1974] - Shadows of Mayhem - 2014 [4200 euro]

P1170355 - Andries Boertin P1170356 - Mascha Joustra

03      02

Woest is het thema van de vijfde editie van de Zomerexpo in het Gemeentemuseum in Den Haag. Een team van veertig juryleden maakte een keuze uit drieduizend kunstwerken. Hiervan haalden 277 kunstenaars de zalen en een aantal – dit jaar voor het eerst – de prachtige tuin van het Haagse museum. De diversiteit is er: schilderijen, tekeningen, installaties, beelden, film en video. De kwaliteit laat wat te wensen over. En het oogt allemaal erg lieflijk. Het mooiste is als kunst je direct ‘pakt’, versteld doet staan, choqueert, discussie oproept, verbaast. Je zou verwachten dat het gekozen thema daar garant voor zou staan. Maar de saaiheid spat er wat al te vaak vanaf. Gelukkig zijn er dan enkele werken die eruit springen. Ze doen me denken aan hedendaagse kunstenaars als Marlene Dumas en Daniel Richter of de 18de eeuwse Duits beeldhouwer Franz Xaver Messerschmidt. Toeval? Ik denk het niet. Vanaf links gezien. Boven: Pauline Koehorst – Tamme de Boer. Midden: Andries Boertin – Mascha Joustra. Beneden: Koen de Vries – Marcel de Wit.

Advertenties

Blijde Incomste Nijmegen

07  05

06  02

04  P1170477  P1170490

Alweer het 11de Gebroeders van Limburg Festival. Met op zondagmiddag de grote optocht, de Blijde Incomste. Edelen, ridders, pestlijders, muzikanten, geestelijken, valkeniers en vele andere middeleeuwse figuren liepen door de Nijmeegse binnenstad. Met veel publiek langs de weg. De stoet werd afgesloten door de Gelderse Draak.

Belgische pareltjes in Singer Laren

P1170284A  P1170301A  P1170323

P1170290A   P1170275 - Ensor

Het Singer Museum in Laren pakte begin dit jaar uit met een fantastische tentoonstelling over Leo Gestel. Deze keer is het kleiner en bescheidener. Zeventig werken uit het Gentse Museum voor Schone Kunsten. In zes zalen wordt de bezoeker chronologisch door de klassiek moderne kunst geleid (1880-1960). Met bekende én minder bekende Belgische kunstenaars. Aangevuld met een paar schilderijen van Nederlandse tijdgenoten, zoals Sluijters, Toorop en Willink. Een aardige introductie in de Belgische avant-garde kunst. Maar de charme van de tentoonstelling ligt vooral in die enkele pareltjes die er te zien zijn. Een Zonnige dag van de luminist Emile Claus. Hoe het licht door de bladeren op het wasmeisje valt! Prachtig! De spottende tekeningen van James Ensor doen de kunstliefhebber altijd glimlachen. Een beetje luguber is de aquarel Pierrot en het Skelet in gele toga. Van een sobere schoonheid is het liggende naakt met de witte lelie, Louisa, van Leon de Smet. En het is moeilijk de blik weg te houden van de dromerige vrouwenfiguren in De Trap van Paul Delvaux. Mijn favoriet is Christus in de woestijn van Gustave van de Woestyne. Het grote schilderij wordt bijna helemaal gevuld met het in een paar kleurschakeringen weergegeven woestijnzand. Toch valt het oog meteen op het strakke gezicht met het donkere, sluike haar. De kop lijkt in al zijn lelijkheid wel te stralen. De verwrongen handen versterken de vroomheid nog eens. Een meesterwerk! De eerste vier afbeeldingen zijn details .

De broer van mijn opa

8D joannes janssen 8Ddoopakte 8Dnationaliteitsbewijs I

We hebben dezelfde naam. Ik heb van hem een foto. Op 8 augustus was het twintig jaar geleden dat mijn vader is gestorven. Rommelend in pa ’s spullen, kwam ik die weer tegen. Johannes staat poserend bij een stoel. Je zou denken aan een schrijver. Maar dat was hij niet. Hij werd geboren op 18 april 1891 in Velden, een dorpje in Noord-Limburg. In een kleine boerderij ‘Aan Hartz‘, al lang geleden afgebroken. Zijn geboorte-akte zat tussen de documenten van de familiestamboom. Net als een aanvraag bij de gemeente in mei 1906 voor de aanschaf van een nationaliteitsbewijs. Hij was vijftien en ging samen met mijn drie jaar oudere opa werken als dienstknecht in het Duitse Straelen. Daar leerde hij Anna Maria Hendrix kennen, trouwde met haar in 1918 en ging wonen in Herongen, vlak over de grens bij Venlo. Ik was vorige week bij mijn tante, An, de zus van mijn vader, vlak voordat ze 95 jaar zou worden. Ze is het langst levende familielid en een paar keer bij de broer van mijn opa op bezoek geweest. “Een fantastische man, we gingen er graag heen”. Ze hadden twee kinderen: Hanna en Heinrich. De laatste werd een overtuigd nazi. “Daar heeft hij veel van geleden”. Ze kon zich ook nog zijn uitvaart herinneren, ergens begin jaren zestig. “De binnenkant van het graf was helemaal bedekt met takjes, dat was een plaatselijk gebruik”. Maar daar blijft het bij. Ik besluit om eindelijk eens op onderzoek uit te gaan. Wie was die Johannes? Wat is er van hem en zijn familie geworden?

Brückemuseum en Koepel Reichstag

P1160967 - Erich Heckel P1160966  P1160965

Berlijn is een geweldige stad! Op elke straathoek ademt het geschiedenis, de kunst is van een ongekende schoonheid, het openbaar vervoer is fijnmazig. De mensen zijn voor een wereldstad gewoontjes en relaxed. En in de buitenwijken heerst de serene rust van een gezellig provinciestadje. Deze keer, bij mijn derde bezoek al weer, waren er twee nieuwe hoogtepunten. Het Brückemuseum in Dahlem. Aan de rand van een bos, moeilijk te vinden, het koste een forse wandeling, maar daarna was het volop genieten. Een klein museum, met steeds een deel van de expressionistische collectie die tentoongesteld wordt. Deze keer: Max Kaus (nog onbekend) en Erich Heckel. De schilderijen zijn prachtig, maar het grafische werk doet er niet voor onder! Een aanrader voor elke kunstliefhebber! Info: http://www.bruecke-museum.de/

P1160994 P1170017

P1170034  P1170011

P1170018 P1170021 P1170019

En in het centrum van de stad: de koepel van de Reichstag. Een architectonisch pareltje van Norman Foster! Geen wachtrij, de beveiligingscontrole ging snel, je stapt een reuzenlift binnen en dan schuifel je langzaam de koepel omhoog. Adembenemend!! Niet zozeer het uitzicht over de stad. Dat is vanaf de Berliner Dom fraaier. Maar de sfeer die de architectuur oproept: de transparantie, het staal en glas, de spiegels, de reflecties…

Koppen op Artzuid

P1170197 - Jaume Plensa [1955 ESP] - Duna - 2014P1170220A P1170224A P1170263P1170227A

Artzuid, de jaarlijkse beeldenroute in Amsterdam-Zuid. Miezerig weer was het. Ik kwam er voor het eerst. Bijna twee uur dwalen tot de benen niet meer mee wilden. Hoe bijzonder! Alleen al de omgeving. De brede, groene Apollo- en Minervalaan. Het Plan-Zuid van Berlage met de statige baksteengebouwen in de stijl van de Amsterdamse School. En daartussen moderne beelden, erg veel beelden, van een handvol kunstenaars uit verschillende landen. Een aantal kende ik van hun schilderijen: Markus Lüpertz, Klaas Gubbels en natuurlijk Georg Baselitz. Sculptuur van Thomas Schütte had ik al eens gezien. Anderen waren minder bekend. Mimmo Paladino. De naam doet al wenkbrauwen fronsen; zijn beeld ‘man met mussen’ (Caduto A Ragione) deed een klein belletje rinkelen. Zijn andere werken waren robotachtig, constructivistisch, mysterieus. Prachtig! Wat vooral in het geheugen gegrift blijft, zijn de raadselachtige koppen: van Plensa, Schütte, Paladino en Lüpertz. En vanaf een rode bakstenen gevel kijkt een Berlage-kop streng toe. Volgend jaar ben ik er weer! Info: http://www.artzuid.nl/

Zero in het Stedelijk

P1170144     P1170146 - Jan Henderikse - Bierkratten - 1962

P1170145 - Jan Schoonhoven - R62-16 - 1962  P1170157  P1170181 - Günther Uecker [1930- ] - Tv met Spijkers - 1963

De Oase van Matisse in het Stedelijk Museum in Amsterdam was druk en een tikkeltje tegenvallend. De opzet was fraai: Matisse geflankeerd door tijdgenoten en leermeesters. Sommige schilderijen van Matisse waren prachtig, zoals de Bader, Odalisk en Dame in Blauw. Net als de werken uit de collectie van Malevich, Mondriaan, Picasso, Sluijters en Van Dongen. Altijd mooi om weer te zien. De bovenverdieping bevatte de ‘knipsels’. En daar begon de interesse al iets af te nemen en werd de uitgang toch wel snel gevonden. Maar toen was daar ineens in het moderne gedeelte de tentoonstelling over Zero. Ooit heb ik, na het zien van Joseph Buijs en Andy Warhol gezegd: “Alles vanaf de jaren zestig? Dat is niets! Troep. Waardeloos!” Maar ik neem dat terug! Van een strakke schoonheid zijn de werken van de Nederlandse Nul-kunstenaars. De met water gevulde plastic zakjes van Henk Peeters, de bierkratten van Jan Henderikse, de monochrome reliëfs van Jan Schoonhoven en de gelakte metalen platen met moeren van Armando. In de volgende zalen wordt de Zero-kunst experimenteler (licht en beweging) en steeds vreemder, zoals het ‘pijlschilderij’ en de ‘spijker-tv’ van de Duitser Günther Eucker. Ze wilden afrekenen met Cobra. Door hun uiterlijk – in pakken met stropdas – , hun performances en die fascinerende en raadselachtige kunstwerken. Heerlijk om daar, soms helemaal in mijn uppie, doorheen te dwalen!