De vele stijlen van Jan Toorop

Een aardig overzicht van het oeuvre van Jan Toorop (1858-1928) in het Gemeentemuseum in Den Haag. Hij is vooral bekend als symbolistisch schilder. Dat staat centraal in de tentoonstelling. Ik heb daar niet zoveel mee. Maar er zijn ook prachtige kunstwerken te zien in vele andere stijlen: realisme, neo-impressionisme, pointillisme en luminisme. Het latere werk is vooral geïnspireerd door zijn overstap naar het rooms-katholieke geloof. Indrukwekkend zijn een aantal levensgroot getekende apostelen. Toorop is op zijn best als portrettist. De expositie sluit er dan ook terecht mee af.

Info: Jan Toorop

Raadselachtig en bloederig

Hoe vrouwen naar zichzelf kijken. Daarover gaat de tentoonstelling Queensize in het Museum Arnhem. Er zijn meer dan honderd werken van 48 internationale vrouwelijke kunstenaars. Schilderijen, foto’s, sculpturen en video’s. Samengesteld uit de collectie van de Duitse arts Thomas Olbricht. Ingedeeld naar de drie levensfasen: worden, zijn en sterven. Het begint nog vriendelijk. Met de bijna levensechte sculptuur van Patricia Piccinini. En de fraaie foto’s van pubermeisjes van Rineke Dijkstra. Gaandeweg worden de werken raadselachtiger. Zoals de drie vrouwen in een sushi bar van Almut Heise. Of de prachtige animatie met kleipoppen van Nathalie Djurberg. Naar het einde toe worden de kunstwerken gewelddadiger en bloederiger. De aangrijpende foto van Sükran Moral verbeeldt het geweld tegen vrouwen. Een verwijzing naar het schilderij l’Orgine du monde van Gustav Courbet. Een beetje weggestopt in een hoek. Waarom toch? In de afsluitende zaal is een galgenveld te zien van Paloma Varga Weisz. Een bijzondere tentoonstelling die een tijdje na blijft sudderen. Info: Queensize

 

Katholiek Theater in Hermitage

Met grote passen door de Spaanse schilderkunst. Dat gevoel overheerst bij Spaanse Meesters in het Hermitage Amsterdam. De tentoonstelling is opgebouwd rondom de nagebouwde Spaanse zaal van het moedermuseum in Sint-Petersburg. Grote schilderijen uit de 16de en 17de eeuw tegen rode wanden. Katholiek Theater. Het maakt weinig indruk. Niettemin hangen er enkele mooie werken. Zoals het fraaie Onbevlekte Ontvangenis van Murillo. In de schilderijen van José de Ribera is het lijden van de heiligen bijna voelbaar. Zó realistisch! En de portretten van Vélazquez zijn altijd het bekijken waard. Meer valt er te genieten in de kabinetten. De apostelen Petrus en Paulus van El Greco is afstandelijk maar tegelijk ook merkwaardig intiem. Het portret van de actrice Antonia Zárate van Francisco de Goya glimt op de bovenverdieping. De etsen zijn geweldig. Uit Goya’s series Los Caprichos, Los Desastres de la Guerra en die over het stierenvechten. Verrassend zijn de schilderijen van Ignacio Zuloaga. De compositie en de kleuren in Toiletmaken voor het Stierengevecht zijn bijzonder. Op het einde is er nog een vleugje Picasso.

Info: Spaanse Meesters

Pottenbakkende travestiet

Veel kleur. Divers. Grappig. Grayson Perry in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. ‘Pottenbakkende travestiet’, noemt de Engelse kunstenaar zichzelf. Kunst met een kwinkslag. Of toch een beetje kitsch? Curieuze vazen. Gietijzeren beelden. Als Claire, zijn alter ego, in vreemde jurken. Gemaakt door studenten. Een roze motor. Hij ging er samen met zijn trouwe teddybeer Alan Measles mee op bedevaart door Beieren. De tocht is te zien op een film. Net als zijn ode aan Julie, een fictief personage. Een doorsnee huisvrouw uit Essex, die op een dramatische manier aan haar einde kwam. Perry bouwde voor haar een huis. Of is het een kapel? Het mooiste: de vele kleurrijke wandtapijten. Zoals Walthamstow Tapestry: de zeven levensfases met allerlei merknamen. Een humoristische kritiek op onze consumptiemaatschappij. Of de serie van zes wandtapijten geïnspireerd door zijn jeugd in het provinciale Essex. De drie sociale klassen. Met drama’s, kleine geheimen en vele verwijzingen naar de kunstgeschiedenis. Je komt ogen te kort.Neem er dus vooral de tijd voor.

Info: Grayson Perry. Hold Your Beliefs Lightly