100 jaar, 100 gezichten

Het klinkt veelbelovend. Een groots opgezette tentoonstelling met louter portretten. Twee verdiepingen, chronologisch. Samengesteld door kunstcriticus Hans de Hertog. Het begin is heel aardig. Fraaie kunst uit het Interbellum. Met Le Nouveau-Né van Brancusi, een zelfportret van Kokoschka, de fantastische Agitator van Grosz, een Malevich uit Sint-Petersburg en de mooie Maika van Christian Chad. Daarna komt de liefhebber van de schilderkunst minder aan bod. Vanaf de jaren zestig zijn er vooral fotografie, beelden en video-installaties te zien. Een tikkeltje onevenwichtig. Er hadden best wat meer schilderijen tussen gemogen. Een vrouwenportret van Willem de Kooning. Of een van Die Helden van Georg Baselitz. Wat ik ook mis is meer uitleg over de selectie. Waarom wel Edgar Fernhout en geen Carel Willink? Waar zijn de Duitse expressionisten? Een unieke houtsnede van Ernst-Ludwig Kirchner had zeker niet misstaan. Informatief en soms sterk geschreven zijn de korte teksten. Tien ervan staan in de folder. Jammer dat er geen klein (digitaal) boekje van is gemaakt. Een gemiste kans. Niet iedereen kan zich een dure catalogus veroorloven. Maar ondanks de kritieken een mooie tentoonstelling. Er is voldoende te genieten.

Info: Zie de Mens. 100 jaar, 100 gezichten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s