De 766 naar drie voetbalstadions

Koningsdag. Een fraaie rit van negen uur door het land met de Hondekop 766. Mijn vijfde keer als balkonwacht. De reis is samengesteld door de Nederlandse Vereniging van Belangstellenden in het Spoor- en tramwegwezen (NVBS). Ruim honderdtachtig spoorliefhebbers reizen met de 766 door het land en naar drie voetbalstadions. Daar stoppen normaal geen reizigerstreinen. Best uniek. De start is op Utrecht Centraal richting Arnhem en Zevenaar. Op de beide Gelderse stations worden massaal foto’s gemaakt. Strak geregisseerd door de medewerkers van de NVBS. De 766 zet koers richting de Randstad en maakt kop op een speciale plek: Arnhem Goederen, het goederenstation aan de oostzijde van de stad. Het is geen fotostop. Maar vanuit de raampjes klikken vele camera’s. Met korte stops in Apeldoorn en Naarden-Bussum rijdt de 766 naar de Johan Cruijff Arena. De 766 schittert in een spoorboog naast het stadion van Ajax. Het perron is afgeschermd door een houten wand met kleurrijke graffiti. Via een korte stop op Den Haag Holland Spoor gaat de reis verder naar het stadion van Feijenoord. De 766 vlak voor De Kuip. Dat levert erg fraaie plaatjes op. We gaan weer verder. De groene Hondekop passeert de stations van Dordrecht, Breda en Tilburg. Op naar het Philips Stadion van PSV, de kersverse landskampioen. De stop is bij een smal perronnetje met een vervallen sluis naar het stadion. Ook hier een houten wand vol graffiti. Terug naar Utrecht. Op de stations in Boxtel en Geldermalsen schieten de spoorliefhebbers hun laatste plaatjes van de Hondekop. Weer een mooie dag met de 766!

Info: Stichting Hondekop en NVBS

Advertenties

Historieschilderkunst Jan Steen

Een aanrader voor iedere liefhebber van 17de-eeuwse Nederlandse schilderkunst. De prachtige tentoonstelling van 21 historieschilderijen van Jan Steen. Scenes uit de bijbel en Griekse mythologie. Net als bij zijn genrestukken vol met spot en humor.  Steen is een geweldig schilder. Hij behoort samen met Rembrandt, Vermeer en Hals tot de Grote Vier uit de Gouden Eeuw. Zijn weergave van attributen zoals tafelkleden en stoffen is verbluffend. De gezichtsuitdrukkingen zijn soms fenomenaal geschilderd. Maar Steen is vooral een grappige verteller. Je kunt uren naar zijn schilderijen kijken.

Info: Jan Steen vertelt

Van Vlissingen Art Foundation

In Museum Singer Laren is een fraaie selectie te zien uit de kunstcollectie van de Van Vlissingen Art Foundation. Franse impressionisten, postimpressionisten, fauvisten en expressionisten. Landschappen, stadsgezichten en vrouwenportretten. Felle kleuren, expressieve lijnen. Met onder meer Auguste Renoir, Claude Monet, Edgar Degas, Henri Matisse, Kees van Dongen en Jan Sluijters. Maar ook minder bekende schilders, zoals Henri Manquin, Charles Camin en Henri-Edmond Cross. In een aparte zaal hangen prachtige tekeningen.

Impressionism & beyond. A Wonderful Journey

Vestingstad aan de Waal

In Museum Het Valkhof zijn zo’n dertig prenten te zien van Nijmegen als vestingstad. Aanleiding voor de expositie is het verschijnen van de fraaie Nieuwe Historische Atlas van de Waalstad. De vroegere stadsbestuurders hebben helaas veel laten opruimen. Na de opheffing van de vestingstatus in 1874 werden de beklemmende walmuren en poorten rigoureus gesloopt. De Kruittoren, Stratenmakerstoren, het Belvedere, een nauwelijks zichtbaar Anthoniuspoortje en een aantal stukken stadsmuur in het latere Hunner- en Kronenburgerpark bleven bewaard. Rond 1860, waren de Burchtpoort en Wiemelpoort, onderdeel van de eerste omwalling, al opgeruimd. En tussen 1795 en 1797 was de burcht op het Valkhof afgebroken, een symbool van het verderfelijke bewind van de stadhouder. De Sint-Nicolaaskapel en Barbarossaruïne zijn de enige restanten. Ongeschonden bleef gelukkig de Grote Markt. Te zien op een prachtige prent uit de 17de-eeuw. Met naast de Waag twee geselwerktuigen:  de schandpaal en draaikooi.

Info: Vestingstad aan de Waal – Nijmegen tussen 1500 en 1850

 

Theatraal en raadselachtig

De Fundatie in Zwolle heeft bijna zijn hele museum vrijgemaakt voor de Duitse schilder Neo Rauch. Veelal grote, kleurrijke doeken. De composities hebben iets dramatisch. Onheilspellend. Theatraal. Raadselachtig. De figuren, soms historisch gekleed, staan in vreemde poses. Er zijn kleine monstertjes te zien. De betekenis van de schilderijen blijft mistig. Voortdurend vraag je je af: ‘wat wil Neo Rauch ons nu vertellen?’ Maar het stoort niet. Het blijft erg fascinerend. Rondlopen, kijken en verwonderen. En dat is precies wat de schilder wil.

Info: Neo Rauch. Dromos schilderijen 1993 – 2017