Het absurdisme van Kamagurka

Het is lachen geblazen op de tentoonstelling Kamagurkistan in het Noordbrabants Museum in Den Bosch. Kamagurka, een pseudoniem van Luc Zeebroek,  is vooral bekend als cartoonist. Van strips met de antihelden Bart en Bobje en Cowboy Henk. Of zijn absurdistische nieuwstekeningen in NRC Handelsblad. Daar is volop van te genieten op de expositie. Maar de Belgische kunstenaar is inmiddels een alleskunner. Kamagurka maakt ook muziek met zijn punkband, theatervoorstellingen en beelden. En hij schildert. In het begin Cobra-achtige werken. Later met een surrealistische ondertoon. Er zijn verwijzingen naar Munch, Margritte, Mondriaan, Permeke en Van Gogh. Erg grappig is de reeks met spiegelschilderijen.

Info: Kamagurkistan

Kasteel Doornenburg

Kasteel Doornenburg is een van de grootste kastelen van ons land. De hoofd- en voorburcht zijn met elkaar verbonden door een smalle houten brug. Het diende als verdediging tegen de Noormannen en was het domein van de Gelderse graven. Het kasteel is nooit ingenomen door een belegering. In 1936 kocht de Enschedese textielbaron Van Heek het sterk vervallen kasteel en restaureerde het. In de oorlog was het een hoofdkwartier van de Duitsers. Begin 1945 werd het kasteel door Engelse bommen totaal vernield. Alleen de kapel bleef gespaard. En de oven in het keldergewelf. Van Heek bouwde het complex weer helemaal op. Bekend is het kasteel vooral van de opnames van de populaire tv-serie Floris in 1968. Bijzonder is ook de kasteelboerderij die tot een paar jaar geleden nog in bedrijf was. De hoofdburcht heeft negen woon- en verblijf vertrekken. Een heel enthousiaste gids leidt een groepje van vijfentwintig bezoekers rond in de keldergewelven met de grote waterput, de Ridderzaal en de zaal met het Magische Zegel. In de 16de-eeuw aangebracht in een baksteen. Die komt niet uit Doornenburg maar was onderdeel van het bouwpuin dat gebruikt werd voor de herbouw. Bijzonder is ook de enorme maquette van het kasteel tijdens een belegering op de zolder. Buiten is de trainingsdag van het Doornenburgse Garnizoen bezig. Ze trainen met paarden en middeleeuwse vechtkunsten.

Enkhuizen en Kasteel Middachten

Afgelopen weekend was het weer Open Monumentendag. Zaterdag een bezoekje aan Enkhuizen. In de pauze van een ritje met de Hondekop 766. In het fraaie stadje ben ik al vaker geweest. De imponerende binnenkant van de 16de-eeuwse houten klokkentoren van de Westerkerk had ik nog niet eerder gezien. Net als de kleine librije uit 1620 in de Westerkerk, gesticht door de wetenschapper en arts Bernardus Paludanus. Het is de enige 17de-eeuwse kettingbibliotheek van ons land. De librije in de Zutphense Walburgiskerk is uit 1561. De kerkenraadkamer boven de librije van de Westerkerk heeft een uniek goudleerbehang uit 1700. Ook nog de Drommedaris beklommen, de stadspoort uit 1540. Met een mooi uitzicht op de Oude Sluis en het IJsselmeer.

Zondag. Kasteel Middachten in het Gelderse De Steeg. Ruim achthonderd jaar in privébezit. De huidige graaf woont in een huis op de voorburcht, maar gebruikt het kasteel nog steeds. De oorspronkelijke middeleeuwse burcht werd tussen 1694 en 1697 ingrijpend verbouwd. De meeste vertrekken hebben nog het 17de-eeuwse stucplafond en de houten wandbetimmeringen die ooit beschilderd waren. De trappenhal met zijn schitterend stuc- en houtsnijwerk is een ontwerp van Steven Vennecool. Van zijn hand is ook de voorgevel in Hollands classicistische stijl. De koepel van de trappenhal is rijk versierd met putti en krijgsattributen. Uitgevoerd door de Italiaan Francesco Ottolino.  Het interieur is grotendeels 19de of begin twintigste-eeuws. Opvallend zijn het groot aantal geschilderde portretten van de families die er hebben gewoond. Fraai zijn ook de tuinen van het kasteel. Met een beetje verscholen een oude hondenbegraafplaats.

De droomwereld van Redon

Een bijzondere tentoonstelling in het Kröller-Müller Museum in Otterlo. De Franse kunstenaar Odilon Redon (1840-1916). Prenten en tekeningen met zwart krijt en houtskool, de zogenaamde noirs. Donkere droomvoorstellingen. Na 1890 wordt zijn werk kleurrijker, vooral gemaakt met pastelkrijt. Muziek en literatuur zijn de belangrijke inspiratiebronnen. Hij speelde zelf viool en piano en had een grote bewondering voor de componist Richard Wagner. Soms combineert Redon litho’s met eigen gedichten. Zoals bij de lithoserie Hommage à Goya. In de expositie hangen ook twee fraaie reeksen naar de roman De Heilige Antonius van Gustave Flaubert. Het gevleugelde paard Pegasus en losse hoofden komen vaak voor bij Redon. Net als vrouwen, als symbool van onschuld en schoonheid, maar ook als destructieve verleidster.

Info: Odilon Redon. La littérature et la musique